Morä isch für immer inärä Minutä

Er hed nu ä Zuug vo sinärä Zigärettä gnu, bis diä schiär ganz zum Filter abbäbrännt isch. Nachher nu z’Glas i’d Hand gnu, dr Wii, wo so rot gsi isch wiä mini bedä Baggä (nüd diä under dr Gürtelliniä) im Glas hi und här gschaucklät, bis er dr Rand vom Wiiglas a sini Underlippä presst hed und dr Rest vom Wii i sini Mundhöhli hed la fliässä. Er hed gschlückt, z’Glas wieder abgstellt und dr Chällner zu sich anä gruäfä. Nachärä churzä Diskussion sind diä bedi sich duä einig wordä dass er zerscht nu ä alti Zwätschgä wott gniässä und nachher d’Rächnig vom Abig a dr Tisch anäbefördärä laa. Nachdem er dr Schnaps au nu gläärt hed, i dr gliichä Reihäfolg wiä bim Wii, hed är z’Gäld us em Gäldseckel usägrabä, ufä Disch gleid, ufgstandä, a miär i anderä Eggä vom Hotel-Restaurant dr Mantel go z’holä, mich gnüsslich i Mantel la inäschlüpfä, wiä äs frisches Ei midärä nu halb-schleimigä Schicht über dr Chalch-verpackig wo underem Huähn is Gstrau inä gleid wordä isch, und midänand simmer duä zum Lift vom Hotel gspaziert, wo dr Lift-Boy scho druf gwartät hed, üs i dr Viärti Stock ufä z’begleitä. Er verabschidäd sich mid dä Wort „Schöne Abig nu, Herr Meier, danke, dass sie üs beehrid.“ Und duäd d’Türä vom Lift zuä und fahrt wieder i Lobby appä. Miär sind inzwüschäd vor minerä Hotel-Türä aacho, und ich grabä i mim mega chliinä Abig-Uusgangs-Täschli umä, um dr Schlüssel z’suächä. Er stahd vo eim Bei uf ds anderi, und wänn ich nüd grad so mid dr blödä Schlüsselsuächi blagt wordä wär, hättich chönnä schmöckä, wiä är voller Erwartig und Spannig durch sis Muul ii und uusgschnufät hed. „Ah, hiä ischer!“ sägä ich zu ihm, und öffnä d’Türä zu mim gmiätätä Riich. Was jetzt wohl passiärä wird, frag ich mich. Was är dänkt hed, wirdi niä erfahrä, will grad i dem Augäblick dr Wecker glüütä hed, ich uufgstandä bi, mich aagleid ha, dr Schlüssel vom Hotel-Zimmer iipackt ha und mid em Lift-boy i’d Lobby appä gfahrä bi.